Murat Muratoğlu
Türkiye’de bütçenin değişmeyen bir öncelik sırası var:
Vatandaşa gelince tasarruf…
Emekliye gelince kaynak yok…
Faize gelince buyurun, kasa şurada!
2026 yılının ilk altı ayında bütçeden faize ödenen para 1 trilyon 464 milyar liraya ulaştı.
Yanlış okumadınız. Sadece altı ay!
Bu para, yaklaşık 26 Osmangazi Köprüsü ediyor.
Biz bir tanesini yıllarca konuştuk. Devlet altı ayda 25 tanesini faize teslim etti.
Hesabı küçültelim, belki daha anlaşılır olur.
Ayda yaklaşık 244 milyar lira…
Günde yaklaşık 8 milyar lira…
Siz bu yazıyı okurken bile faiz sayacı çalışıyor.
Vatandaş markette peynirin fiyatına bakıyor, geri bırakıyor. Devlet aynı anda milyarlarca liralık faizi ödüyor.
Çünkü bu düzenin kısa özeti şu:
Parası olmayandan vergi al, parası olana faiz öde.
Sonra adına da ekonomi yönetimi de!
İlk altı ayda bütçe açığı yaklaşık 943 milyar lira oldu.
Oysa faiz giderlerini kenara koyduğunuzda ortaya bambaşka bir tablo çıkıyor.
Demek ki sorun devletin gelirinin yetmemesi değil. Sorun, paranın hangi adrese gönderildiği…
Emekliye zam gündeme gelince bütçe dengesi bozuluyor.
Asgari ücretliye ara zam denilince enflasyon tehlikesi başlıyor.
Okulun temizliğine, öğrencinin yurduna, hastanenin cihazına gelince tasarruf tedbirleri açıklanıyor.
Ama faiz ödemelerine dokunan yok.
Orada mali disiplin kapıda ayakkabılarını çıkarıp içeri giriyor.
Bir de yıllarca “Faiz en büyük düşmanımdır” nutukları dinledik.
Düşman buysa dosta ne kadar ödüyoruz, insan merak ediyor!
Söze değil, bütçeye bakacaksınız.
Bütçe yalan söylemez. Kimin korunduğunu, kimin gözden çıkarıldığını açıkça gösterir.
Vergilerin büyük bölümünü çalışanlar ve tüketiciler ödüyor. Maaş daha hesaba yatmadan kesinti başlıyor. Elektrikte, benzinde, telefonda, ekmekte vergi devam ediyor.
Toplanan paranın önemli kısmı da devlet tahvili alanlara faiz olarak gidiyor.
Bir tarafta ömrü boyunca çalışıp ay sonunu getiremeyenler…
Diğer tarafta devlete borç verip parasına para katanlar…
Sonra gençlere “Çalışırsanız başarırsınız” deniliyor.
Genç de doğal olarak soruyor:
“Çalışmak yerine banka mı açsak?”
Elbette borçlanan devlet faiz öder.
Asıl mesele faiz ödenmesi değil, ülkenin bu kadar yüksek faizle borçlanmak zorunda bırakılmasıdır.
Yanlış kararları yöneticiler alıyor.
Faturasını vatandaş ödüyor.
Vergi, borç ve faiz üçgeninde dönen bu düzenin adı ekonomi politikası değil, gelir transferidir.
Altı ayda 1 trilyon 464 milyar lira…
Yaklaşık 26 Osmangazi Köprüsü…
Köprüden geçene kadar ne diyeceğimiz bilinmez ama paranın nereye gittiği gayet açık!
