Remzi Özdemir Yazdı:
Son üç gündür Türkiye’nin gündemi değişti.
Ekonomi, siyaset, dış politika, futbol… Her şey bir anda geri plana itildi. Sosyal medyada, televizyonlarda ve haber sitelerinde aynı görüntüler dönüp duruyor.
Pet şişe toplama makineleri…
İnternette bu konuda on binlerce haber, binlerce fotoğraf var. Makinelerin önünde metrelerce kuyruk oluşuyor. Bazıları haznesi dolduğu için hizmet veremiyor. İnsanlar ellerindeki plastik ve cam şişeleri sırayla makineye atıyor.
Karşılığında ne alıyor?
Bir şişe, bir lira.
On şişe, on lira.
Yüz şişe, yüz lira…
Aslında dünyanın birçok ülkesinde bu sistem onlarca yıldır uygulanıyor. Amaç çevreyi korumak, geri dönüşümü teşvik etmek ve atığı ekonomiye kazandırmak.
Türkiye’de ise bambaşka bir anlam kazandı.
Kuyruktaki insanlara dikkatle bakın.
Büyük bölümü emekli.
Asgari ücretli.
İşsiz.
Dar gelirli.
Ellerinde 20-30 pet şişe…
Belki karşılığında bir ekmek parası çıkacak.
Belki iki.
Ama o birkaç liraya öylesine ihtiyaç duyuyorlar ki, yaz sıcağında bir saate yakın kuyrukta beklemeyi göze alıyorlar.
İşte asıl haber burada.
O makinenin önündeki kuyruk, yalnızca geri dönüşüm kuyruğu değil.
Geçim kuyruğu…
Bir ülkenin ekonomik fotoğrafı bazen en karmaşık istatistiklerde değil, tek bir karede gizlidir.
Bugün o kare, pet şişe makinesinin önünde bekleyen insanların fotoğrafıdır.
Bir tarafta Bodrum’da, Etiler’de tek bir akşam yemeğine 30-40 bin lira ödeyenler…
Diğer tarafta bir somun ekmek alabilmek için sokaktan iki pet şişe toplayıp makine önünde bekleyen insanlar…
İki farklı hayat…
İki farklı Türkiye…
Aynı ülkenin sınırları içinde, birbirinden ışık yılları kadar uzak iki gerçek.
Kimse yanlış anlamasın.
Geri dönüşüm elbette desteklenmeli.
Bu makineler çoğalmalı.
Çevre için de, ekonomi için de doğru bir uygulama.
Ama insanı düşündüren, makinenin kendisi değil.
O makinenin önündeki kalabalık.
Çünkü insanlar çevre bilincinden çok, geçim derdiyle oradalar.
Bir pet şişenin değeri bir liradır.
Ama o bir liraya duyulan ihtiyaç, bugün Türkiye’nin en ağır gerçeğini anlatıyor.
Bazen bin sayfalık ekonomik raporların anlatamadığını tek bir fotoğraf anlatır.
Bugün o fotoğraf, elinde pet şişelerle sabırla sırasını bekleyen insanların fotoğrafıdır.
Ben o kareye baktığımda yalnızca geri dönüşümü görmüyorum.
Yeni Türkiye’nin fotoğrafını görüyorum.
