Jet Fadıl deyince bu ülkede artık kimsenin aklına masum bir girişimcilik hikâyesi gelmiyor.
Ortada mahkeme kararı var: Fadıl Akgündüz, Caprice Gold davasında 601 müştekiye karşı “tacir veya şirket yöneticilerinin dolandırıcılığı” suçundan 2 bin 504 yıl 2 ay hapis ve 12 milyon 20 bin lira adli para cezasına çarptırıldı.
Yani dosya öyle “dedikodu”, “algı”, “piyasa söylentisi” falan değil. Mahkeme, müştekiler, para, vaat, mağduriyet… Hepsi yerli yerinde.
Ama itiraf edeyim, Jet Fadıl hikâyesinin bugünkü bazı borsa hikâyelerinden bir farkı vardı: Adam en azından kaba inşaat yaptı.
Bizim borsada ise bazı hikâyelerde kaba inşaat bile yok. Beton yok, demir yok, fabrika yok, nakit akışı yok. Ama PDF var. KAP bildirimi var. Lansman var. Dergi kapağı var.
Bir de üstüne “geleceğin teknolojisi”, “yerli ve milli hamle”, “küresel vizyon”, “dev yatırım”, “stratejik ortaklık”, “dünya ligine çıkıyoruz” sosu var.
Sermaye piyasamızın bazı köşeleri, yatırım piyasasından çok lunaparka dönmüş durumda. Bir tarafta “elektrikli araba yapacağız” gondolu, diğer tarafta “uydu fırlatacağız” dönme dolabı, az ileride “pil fabrikası kuracağız” çarpışan arabaları… Giriş ücretsiz değil; bilet yatırımcının cebinden kesiliyor.
Borsada büyük beklenti anlatıları bazen öyle usturuplu kuruluyor ki adına “vizyon” deniyor. Bir şirket çıkıyor, “elektrikli otomobil üreteceğim” diyor. Yatırımcı kendini direksiyonda sanıyor.
Sonra bir bakıyor ki aracın kontağı yok, motor yok, şasi yok; sadece tanıtım videosu var. Başka biri “uydu göndereceğim” diyor. Yatırımcı başını göğe kaldırıyor. Sonra hissedeki düşüşle yıldız değil, kafasına bilanço taşı düşüyor.
Elbette her vizyon kötü değildir. Elbette teknoloji yatırımı değerlidir. Elbette şirketler büyümek, yatırım yapmak, yeni alanlara girmek isteyebilir. Buna kimsenin itirazı yok.
Sorun vizyon değil.
Sorun, vizyonun yatırımcıya neredeyse “yarın sabah zengin olacaksın” algısı yaratacak şekilde sunulmasıdır.
