NATO zirvesine giriyoruz. Masada diplomasi, bildiriler, stratejik cümleler; valizdeyse belli ki Trump usulü birkaç hediye paketi var. Kurdeleleri büyük, içeriği sürprizli…
Bu zirvede Türkiye’nin konumunun son derece ön plana çıkarılacağı bir tabloyla karşılaşabiliriz.
Hatta “Türkiye’nin önemi” cümlesi o kadar çok kurulabilir ki, bir yerden sonra simultane tercümanlar bile ezbere bağlayabilir.
Peki piyasalar bu filmi nereden izleyecek? Kim kiminle tokalaştı, kim kaç saniye gülümsedi, hangi cümle metne girdi; elbette hepsi konuşulur. Ama piyasanın asıl baktığı yer daha sessizdir: tahvil faizleri.
Çünkü diplomasi salonunda herkes güzel cümleler kurar. “Stratejik ortaklık” denir, “bölgesel denge” denir, “vazgeçilmez rol” denir.
Bunlar kulağa hoş gelir, kahvenin yanında da iyi gider. Ama piyasa lafı değil, paranın izini takip eder.
Eğer NATO zirvesiyle birlikte tahvil faizlerinde belirgin düşüşler görmeye başlarsak, bu yalnızca teknik bir hareket olmayabilir.
Bu, Türkiye’ye yönelik para girişinin, risk algısındaki iyileşmenin ve piyasalar açısından bir bahar havasının ilk sinyali olarak okunabilir.
Yani mesele şu: Zirveden çıkan cümleler önemli, ama o cümlelerin piyasada karşılık bulup bulmadığını tahvil faizleri söyleyecek.
Faizlerde geri çekilme varsa, piyasa “Ben bu hikâyeye bakarım” demeye başlamış olabilir.
Trump’ın paketlerinden ne çıkar, zirve metinlerinde hangi başlık öne çıkar, bunu göreceğiz.
Ama NATO zirvesinin piyasa göstergesi belli: tahvil faizleri.
Gözümüz protokolde, kulağımız açıklamalarda; ama asıl nabız tahvilde.
